Fenicjanie
Cywilizacja Fenicjan przeszła do historii dzięki swym licznym osiągnięciom, ale nie przetrwała długo, niknąc w zamierzchłej historii. Jej początki datowane są na III tysiąclecie p.n.e, kiedy to wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego zostało zasiedlone przez narody semickie. Nazwano ich Fenicjanami z uwagi na kolor wyrabianego przez nich barwnika - purpury (po grecku phoinix). Pierwsi Fenicjanie zajmowali się głównie hodowlą zwierząt, później dopiero zaczęli się oni osiedlać, tworzyć miasta, handlować i uprawiać ziemię. Najpotężniejsze i najbardziej znane miastach Fenicjan to np. Sydon i Ugarit. Rządzili nimi królowie, będący jednocześnie najwyższymi kapłanami. Duże znaczenie miała instytucja polityczna zwana radą starszych, miastami dowodzili zarządcy, a wojownikami wodzowie. Złotym czasem dla Fenicjan były pierwsze wieki I tysiąclecia p.n.e., wtedy to założono liczne kolonie na Rodos, Krecie i Melos, wśród których najpotężniejsza była Kartagina. W kolejnych latach Fenicja toczyła walki m.in. z Macedonią i Grecją, ale nie zdołała pokonać silniejszych najeźdźców i wkrótce upadła. Po cywilizacji fenickiej pozostały nam tylko ruiny miast i częściowo zniszczone gliniane tabliczki, ale także alfabet łaciński, technologia wyrobu szkła, liczne niewielkie rzeźby oraz moneta jako forma zapłaty za wykonaną usługę lub zakupiony towar.